Λίγο πριν φύγει από τη ζωή, η μητέρα μου φρόντισε να μοιράσει τα αγαπημένα της αντικείμενα στα τρία παιδιά της. Η μεγαλύτερη αδελφή μου πήρε τρεις πολύτιμους πίνακες ζωγραφικής, ενώ ο αδελφός μου κληρονόμησε τη συλλογή με τα παλιά ρολόγια του πατέρα μας. Εγώ έμεινα μόνο με έναν μεγάλο, παλιομοδίτικο ξύλινο μπουφέ που έμοιαζε άχρηστος.
Οι συγγενείς με κοιτούσαν με λύπηση. Κάποιοι μάλιστα με ρώτησαν γιατί δεν τον πουλάω ή γιατί δεν τον πετάω για να αγοράσω κάτι πιο μοντέρνο. Όμως για μένα ο μπουφές ήταν γεμάτος αναμνήσεις: εκεί φυλασσόταν το καλό σερβίτσιο της μητέρας μου και μπροστά του μεγάλωσα ως παιδί.
Περίπου ενάμιση χρόνο αργότερα μετακομίσαμε σε νέο σπίτι. Επειδή το έπιπλο ήταν πολύ βαρύ, ένας ξυλουργός χρειάστηκε να το αποσυναρμολογήσει. Όταν αφαίρεσε το πίσω πάνελ, έπεσε στο πάτωμα ένας χοντρός καφέ φάκελος.
Μέσα υπήρχαν δεσμίδες χρημάτων και ένα μικρό χειρόγραφο σημείωμα: «Για τη Μαργαρίτα. Ήξερα ότι μόνο εσύ δεν θα το πουλούσες ποτέ.»
Ξέσπασα σε κλάματα. Δεν ήταν τόσο τα χρήματα που με συγκίνησαν, όσο η σκέψη ότι η μητέρα μου με γνώριζε τόσο καλά. Είχε κρύψει τις οικονομίες μιας ζωής μέσα στο έπιπλο, επειδή ήξερε ότι εγώ θα το κρατούσα για συναισθηματικούς λόγους και όχι για την αξία του.
Τότε κατάλαβα ότι δεν μοίρασε την περιουσία της ανάλογα με την τιμή των αντικειμένων, αλλά ανάλογα με τον χαρακτήρα των παιδιών της. Η αδελφή μου αγαπούσε την τέχνη, ο αδελφός μου λάτρευε τα ενθύμια του πατέρα μας, κι εγώ κρατούσα πάντα ό,τι είχε συναισθηματική αξία. Αυτή ήταν η πραγματική της κληρονομιά.
